Welke sport heeft de beste atleten?

Als je bedenkt welke sporten de meest natuurlijk getalenteerde spelers hebben, dan zijn voetbal en basketbal waarschijnlijk de groepen die het eerst in beeld komen, omdat ze (vaker wel dan niet) over het hele veld rennen.

Cricket en honkbal bouwen meer in het licht van aanleg dan natuurlijke vaardigheid. Er zijn geweldige concurrenten in cricket, maar in het geval dat je het grootste deel van cricket spelers in onvervalste fysieke testen tegen basketbal en voetballers ik denk niet dat zelfs de fitste van hen zou een kans maken.

Basketballers moeten het hele jaar voor te bereiden om te rennen en stuiteren rond het veld. Zij moeten zich snel langs de kant bewegen en onmiddellijk van richting veranderen. Basketballers zijn in hoge mate gefaciliteerd.

Zetbalspelers zijn eveneens “zo fit als een hoentje”. Hoe het ook zij, hun voorbereiding is meer gericht op veerkracht en het vermogen om over het hele veld te blijven rennen. Hun horizontale ontwikkeling is niet zo buitengewoon als een basketbalspeler, omdat ze niet zo krachtig op wacht spelen als basketbalspelers doen.

Soccer is meer vergelijkbaar met lange afstand hardlopen. Basketbal spelers zijn de voorkeur all-around concurrenten dan voetballers.

Je kunt ook gooien tennissers in de mix. Zij hebben een buitengewone mix van coördinatie en onvervalste atletische capaciteit. Tennis is een fysiek uitputtende sport. Ik denk dat dat de reden is dat tennissers de verwachtingen overtreffen tot ze een jaar of zesentwintig, zevenentwintig zijn.

Als de fysiek van een tennisspeler eenmaal een tikje afneemt, worden ze geworpen, en zijn ze zich niet meer bewust van wat er aan de hand is. Tennissers hebben hoogstwaarschijnlijk een kortere carrièrelengte dan sprinters in Olympische stijl sporten.

Je zou deelnemers aan Olympische stijl evenementen in een heel ander mandje moeten stoppen, omdat ze niet zo aanpasbaar hoeven te zijn als deelnemers die teamsporten beoefenen. Zij concentreren hun capaciteiten op het doen van slechts een bepaald iets.

Zij zijn op zichzelf buitengewone concurrenten. Zij zijn echter beperkt. Een aanzienlijk deel van de deelnemers aan olympische sporten heeft niet de instelling en het aanpassingsvermogen om in verschillende spelen goed te presteren.

Elk spel stelt de deelnemers voor andere moeilijkheden. Een paar games zijn des te meer rationeel uitputtend. Bijvoorbeeld cricket. Het is een ronde van bekwaamheid en handigheid. Het duurt een heleboel mentale veerkracht te blijven geconcentreerd en wakker en zitten strak voor een honderdvijftig mijl voor elk uur fastball te blazen langs je terwijl je probeert en hit it.

Je kunt golf ook bij cricket gooien. Golf is misschien wel het beste mentale spel dat er is. Golf vergt een verbazingwekkende mate van organisatie en systeem. Hoe het ook zij, het is meer mentaal dan fysiek.

Naast dit alles, hebben we onze goede oude Aussie Rules en Rugby spelers. We horen vaak genoeg over blessures en ruw gedrag in deze sporten met al die grote mannen die elkaar met hun grote, gespierde lichamen in elkaar slaan. Deze twee sporten zouden verreweg de sterkste concurrenten hebben, rugby vooral.

Als ik Israel Folau zou moeten vergelijken met Novak Djokovic in een armworstelpartij, denk ik dat we met Folau redelijk veilig zouden zijn.

Ik vind dat basketbal- en tennisspelers de meest flexibele concurrenten op aarde zijn. Ik heb het gevoel dat de absoluut meest fysiek vaardige tennis- en basketbalspelers hun mannetje zouden kunnen staan in verschillende games.

Het is moeilijk om je voor te stellen dat een deel van onze meest geliefde concurrenten opgroeit en verschillende games speelt. Hoe vreemd zou het zijn om Kobe Bryant te zien voetballen voor Manchester United. Of aan de andere kant, Cristiano Ronaldo schieten hoepels voor de Cavs. Ik heb gehoord dat Tiger Woods een geweldige slagman in cricket of honkbal zou zijn als hij 15 of 20 jaar jonger was.

Cristiano Ronaldo van Juventus tijdens de Serie A-wedstrijd tussen Juventus en Bologna FC in het Allianz Stadium.

(Foto: Jay Barratt/Getty Images)

De lichamelijkheid in de topatletiek ontwikkelt zich elk jaar verder. Concurrenten worden beter, meer geaard en sneller terwijl er nog meer records sneuvelen dan ooit tevoren. Het geeft energie om te bedenken wat er straks gaat gebeuren.

Welke nieuwe concurrent zal het spel en de lichamelijkheid hoger aanslaan dan ooit? Het zal ongelooflijk zijn om te zien hoe het uiteindelijke lot van traditionele en samengestelde spelen zich voor onze ogen ontwikkelt en ontrafelt.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.