Melville House Books

April 17, 2014

door Zeljka Marosevic

Tieners lachen om een "Schone Tiener" boek -- ik hoop via

Het tienerleven ziet er zelden zo uit
via

Gisteren kondigde Bloomsbury Children’s Books, een van de grootste uitgevers van kinderfictie (met auteurs als JK Rowling, Neil Gaiman en Benjamin Zephaniah), kondigde gisteren een nieuwe wereldwijde lijn van uitgeverijen aan: clean teen. De boeken zullen vallen onder de serietitel “If Only.”

Aangezien het niet om een serie gaat die tieners aanspoort om vaker te douchen of hun kamer op te ruimen, is de precieze definitie van “clean teen” moeilijk te doorgronden. The Bookseller beschrijft de serie als “romans”, terwijl de uitgever een langere uitleg geeft: dat de romans gaan over “tieners die vallen voor iemand voor wie ze dat niet zouden moeten doen”.

Maar als deze boeken tienerromannetjes zijn met gevaarlijke verliefdheden, dan is er toch niets “schoons” aan?

Ellen Holgate, de Britse redactiedirecteur voor fictie voor kinderen bij Bloomsbury, suggereert dat ze schoner en luchtiger zijn dan New Adult, met de volgende opmerking: “Na een overvloed aan new adult-fictie zijn deze ‘schone tienerromans’ perfecte vakantielezen voor wie op zoek is naar een beetje real-life escapisme.” Cindy Loh, uitgeefdirecteur in de VS, gaf er de voorkeur aan om ze te onderscheiden van het immer populaire sci-fi genre:

Met alle sombere, einde-van-de-wereld fictie die er is, is het verfrissend om een serie over nieuwe liefde, de prikkelende spanning van moet-ik-of-moet-ik-niet, en de spannende achtbaanrit van het echte leven aan onze tienerlezers aan te bieden.

Beide beschrijvingen lijken erg op het opnieuw verpakken van chick-lit voor jongere vrouwen. Chick-lit heeft de afgelopen tijd de populariteit verloren die het ooit genoot onder oudere vrouwelijke lezers, en dat is alleen maar een goede zaak. Hoewel een deel van de markt is vervangen door Fifty Shades en vervolgens de New Adult-stam, hebben lezers ook een verfrissende koerswijziging gezien in romans voor en door jonge vrouwen. Onlangs hebben we het fenomeen van de “opkomst van de literaire antiheldin” behandeld, wat te zien is in “een groot aantal recente boeken met vrouwelijke hoofdpersonen die niet in de rol van verzorger of zelfs eigenzinnige love interest vallen”, zoals onze eigen Sadie Mason-Smith destijds opmerkte.

Wat betreft de “sombere, einde-van-de-wereld fictie” waar Loh zo tegen is, sommige recente tiener sciencefiction is heel goed geweest voor jonge vrouwen. Zowel de Hunger Games als Divergent franchises hebben vrouwelijke hoofdrollen die meer te doen krijgen dan alleen harten breken en op escapades gaan naar Europese stranden. De jonge vrouwen in deze romans zijn verre van “schoon”, ze vechten, doen mensen kwaad en worden gekwetst; ze nemen risico’s, maken fouten en worden geconfronteerd met morele vragen. Zet dit eens af tegen de flaptekst van een van de “If Only”-boeken, Wish You Were Italian:

De zomer voor het laatste jaar van de middelbare school. Het zou een van de mooiste zomers van haar leven moeten worden, maar Pippa gaat naar een kunstopleiding waar ze geen interesse in heeft. De enige reddende engel is dat het in Italië is. En als de kans zich voordoet, besluit ze het programma te laten schieten en door Italië te reizen om haar eigen lijst met doelen te verwezenlijken. Zoals zwemmen in de Middellandse Zee, een hele pizza in één keer eten… en verliefd worden op een Italiaanse jongen!

Neem dat sombere sci-fi! Een hele pizza in één keer!

Schoonheid is een interessant woord om te gebruiken in een discussie over jonge vrouwen en de cultuur en media waaraan ze worden blootgesteld. Het is paradoxaal om deze boeken “schoon” te noemen als ze zo zinnenprikkelend zijn, een sex-on-the-beach levensstijl suggererend die haaks staat op de saaie realiteit van de middelbare school, hoe hard de uitgevers ook volhouden dat de boeken “de opwindende achtbaanrit van het echte leven” vertegenwoordigen. Spoiler alert girls: het echte leven zal nooit aanvoelen als een achtbaan.

Maar het is ook pervers om van jonge vrouwen te verwachten dat ze genieten van de fantasieën in deze boeken, zolang ze maar begrijpen dat het hun verboden is om in hun echte leven een dergelijke seksuele ervaring te benaderen, alsof ze door dat wel te doen “onrein” zouden worden. In One Tree Hill, een TV-show die veel van deze tieners zich niet meer herinneren, heette de Clean Teens de onthoudingsclub van de plaatselijke school, en jonge vrouwen die zich bij de club aansloten droegen t-shirts met slogans om iedereen op school te laten zien dat ze maagd zouden blijven tot het huwelijk. Nu hebben jonge vrouwen niet eens de t-shirts nodig; ze hoeven alleen maar op school te verschijnen met een van deze boeken.

Natuurlijk wordt er niet gesuggereerd dat het genre van de Schone Tiener ook iets te bieden zou kunnen hebben voor tienerjongens, die vies en trots mogen blijven. “Schoon” is in deze context resoluut genderspecifiek, netjes voortbordurend op de idealen van zuiverheid, bescheidenheid en huiselijkheid die jonge vrouwen zo lang hebben geteisterd.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.