De impact van PASI 75 en PASI 90 op kwaliteit van leven bij matige tot ernstige psoriasispatiënten

Achtergrond: Het is algemeen bekend dat psoriasis de kwaliteit van leven (QoL) van patiënten aanzienlijk beïnvloedt. Met de introductie van verbeterde behandelmodaliteiten met biologische middelen zijn meer patiënten met matige tot ernstige psoriasis in staat om betere resultaten te bereiken zoals gemeten door de Psoriasis Area and Severity Index (PASI). PASI 75 geeft een 75% of grotere vermindering van de PASI-scores aan ten opzichte van de uitgangswaarde en is een indicatie voor een uitstekende verbetering van de ziekte. Met nieuwere biologische middelen zoals secukinumab, ixekizumab en brodalumab zijn patiënten nu in staat om PASI 90 te bereiken, waardoor artsen extra klinische beslissingen moeten nemen bij het overwegen van behandelingsopties. Er is echter weinig bekend over hoe het verschil tussen het bereiken van PASI-75 versus PASI-90 de QoL van patiënten beïnvloedt.

Doelstellingen: Het doel van deze studie was om te vergelijken hoe het bereiken van PASI 75 versus PASI 90 de QoL beïnvloedt voor patiënten met matige tot ernstige plaque psoriasis door gebruik te maken van gevalideerde psychometrische instrumenten die op grote schaal zijn gebruikt in zowel dermatologische als niet-dermatologische settings.

Methoden: Twee afzonderlijke open-label klinische studies werden uitgevoerd om specifiek de QoL te beoordelen bij patiënten met matige tot ernstige psoriasis op adalimumab of ustekinumab gedurende 24 weken. Naast klinische beoordelingen van psoriasis, vulden patiënten twee enquêtes in: De Psychological General Well-Being (PGWB) Index en de Dermatology Life Quality Index (DLQI). Veranderingen in de totale PGWB score en DLQI score op week 12 en 24 vergeleken met baseline werden vergeleken tussen groepen die PASI 75 en PASI 90 bereikten.

Resultaten: Er was geen statistisch significant verschil in PGWB-scores tussen patiënten die PASI 75 bereikten en patiënten die PASI 90 bereikten in de adalimumab-behandelingsgroep (week 12 p = .21, maar dat was er wel op week 24 p = .05). Er was een statistisch significant verschil in DLQI tussen de patiënten die PASI 75 bereikten en de patiënten die PASI 90 bereikten in de adalimumab-behandelingsgroep op week 24 (p = .01), maar niet week 12 (p = .11). Er was geen statistisch significant verschil in PGWB-scores tussen patiënten die PASI 75 bereikten en patiënten die PASI 90 bereikten in de ustekinumab-behandelingsgroep (week 12 p = .11, week 24 p = .35). Er was geen statistisch significant verschil in DLQI tussen de patiënten die PASI 75 bereikten en de patiënten die PASI 90 bereikten in de ustekinumab-behandelingsgroep op week 24 (week 12 p = .49, week 24 p = .11).

Conclusies: Er is een enorme aandacht geweest rond nieuwere biologische middelen die PASI 90 en zelfs PASI 100 kunnen bereiken. Hoewel de resultaten indrukwekkend zijn met betrekking tot de fysieke verbetering van psoriasis, is er mogelijk geen klinisch significant verschil in QoL wanneer patiënten worden vergeleken die PASI-75 bereiken versus PASI 90.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.